ความเครียดจากความร้อนในสัตว์ปีกและสุกร: สิ่งที่โรงเรือน อาหาร และน้ำทำได้

ไม่มีเกณฑ์เดียว ขึ้นอยู่กับชนิดสัตว์ อายุ น้ำหนัก และที่สำคัญคือความชื้นในอากาศ ซึ่งจำกัดการระเหย จึงมีการใช้ดัชนีความเครียดจากความร้อนที่รวมอุณหภูมิและความชื้น และค่าอ้างอิงในคู่มือการจัดการของสายพันธุ์ สัญญาณในภาคสนามยังคงเป็นพฤติกรรม ได้แก่ การหอบ การกางปีกออกจากลำตัว และสัตว์นอนเรียงตามผนัง

ในสัตว์ปีก: อ้าปากและหอบ กางปีกออกจากลำตัว ไก่เบียดกันใกล้ช่องลมเข้า อาหารเหลือในราง จากนั้นผลผลิตไข่และคุณภาพเปลือกไข่ลดลง ในสุกร: หายใจเร็ว นอนแยกกันบนพื้นที่เปียก มื้ออาหารสั้นลง ในทั้งสองกรณี การดื่มน้ำเพิ่มขึ้น

อากาศและน้ำมาก่อน: ระบายอากาศเต็มที่ น้ำเย็นที่ไล่ท่อแล้ว ไม่รบกวนสัตว์ และงดให้อาหารในชั่วโมงที่ร้อนที่สุด ไก่ที่ฟุบนอนเป็นกรณีฉุกเฉินที่ต้องปรึกษาสัตวแพทย์ ส่วนที่เหลือตัดสินใจไว้ล่วงหน้า ได้แก่ โรงเรือนที่ตรวจแล้ว สูตรอาหารฤดูร้อน และโปรแกรมน้ำที่พร้อมก่อนคลื่นความร้อน

ผ่านน้ำดื่ม ตั้งแต่วันก่อนคลื่นความร้อนที่พยากรณ์ไว้จนถึงวันถัดๆ ไป อิเล็กโทรไลต์ ซึ่งก่อนอื่นคือโซเดียม โพแทสเซียม และคลอไรด์ ช่วยคงสมดุลน้ำและสมดุลกรด-ด่าง ซึ่งการหอบทำให้เปลี่ยนไป วิตามินซีซึ่งสัตว์ปีกสร้างได้เอง เป็นหนึ่งในวิตามินที่ให้บ่อยที่สุดในอากาศร้อน การให้เป็นช่วงสั้นๆ เหล่านี้ทำ ผ่านน้ำดื่ม

เบทาอีนเป็นออสโมไลต์ สะสมอยู่ในเซลล์และคงสมดุลน้ำไว้ในเซลล์ ซึ่งความร้อนทำให้ตึงเครียด เบทาอีนมีที่ทางในสูตรอาหารฤดูร้อนอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ในวันที่เกิดคลื่นความร้อน และไม่ได้ชดเชยทั้งการระบายอากาศที่ไม่ดีหรือการขาดน้ำ นั่นคือบทบาทของ Linkataine ในอาหาร

ไม่ การจัดการโรงเรือนมาก่อน ได้แก่ การระบายอากาศ น้ำเย็น และเวลาให้อาหาร อาหารและน้ำเติมเต็มสิ่งที่โรงเรือนแก้ไม่ได้