การย่อยอาหารและสมรรถภาพ: กรด บิวทิเรต และ เครื่องมืออื่นด้านสุขภาพลำไส้ ในอาหารสัตว์

เบื้องหลังคำว่า “สุขภาพลำไส้” มีสามสิ่งที่อธิบายได้โดยไม่ต้องให้คำสัญญา: การย่อยอาหาร ซึ่งเปลี่ยนอาหารเป็นสารอาหาร เยื่อบุลำไส้ ซึ่งดูดซึมสารอาหารและทำหน้าที่เป็นเกราะกั้น และ จุลินทรีย์ในลำไส้ หรือไมโครไบโอตา ซึ่งคงความสมดุล ทั้งในไก่และในสุกร ทั้งสามสิ่งถูกกำหนดในอาหารเป็นอันดับแรก: การย่อยได้ ความสามารถในการบัฟเฟอร์ และสิ่งที่อาหารเหลือไว้โดยไม่ถูกย่อยให้แก่แบคทีเรียในลำไส้ ดังนั้นสุขภาพลำไส้ในสัตว์ปีกและสุกรจึงเริ่มต้นที่โรงงานอาหารสัตว์ ในสูตรอาหาร และการจัดการสุขภาพลำไส้ในสัตว์ปีกเริ่มจากอาหารที่ไก่ได้รับ

สารเสริมในหมวดนี้ทำงานต่อเงื่อนไขเหล่านั้น กรด ลด pH ของอาหารและของกระเพาะ บิวทิเรต และ ไตรบิวทิริน ให้กรดบิวทิริก ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานหลักของเซลล์เยื่อบุลำไส้ โมโนกลีเซอไรด์ เป็นโมเลกุลที่การทำงานต่อเยื่อหุ้มเซลล์ของแบคทีเรียบางชนิดไม่ขึ้นกับ pH โพสต์ไบโอติก และ โปรไบโอติก ให้แบคทีเรียกรดแลคติก ทั้งแบบเชื้อตายและแบบมีชีวิต แทนนิน จับกับโปรตีน อิมัลซิไฟเออร์ ช่วยให้สัตว์ย่อยไขมันในอาหาร

ไม่มีเครื่องมือใดทำได้ทุกอย่าง และผลของเครื่องมือเหล่านี้ไม่ได้รวมกันง่ายๆ: การใส่กรด บิวทิเรต และโปรไบโอติกซ้อนกัน ไม่ได้ให้ผลรวมของผลแต่ละตัว งานคือการเลือกตัวที่ตอบปัญหาของคุณ ในสูตรของคุณ ในระยะการผลิตของคุณ

เมื่อหย่านม ทุกอย่างเปลี่ยนพร้อมกัน: น้ำนมแม่สุกรหายไป อาหารแข็งกลายเป็นแหล่งสารอาหารเพียงแหล่งเดียว ลูกสุกรเปลี่ยนคอกและเพื่อนร่วมคอก การกินได้ลดลงอย่างมากเป็นเวลาไม่กี่วัน ขณะที่กระเพาะของลูกสุกรยังผลิตกรดได้ไม่เพียงพอที่จะย่อยโปรตีนจากพืชได้ด้วยตัวเอง โปรตีนที่ย่อยได้ไม่ดีจะไปถึงลำไส้ ซึ่งกลายเป็นอาหารของจุลินทรีย์ที่ไม่พึงประสงค์ ดังนั้น ใช่ การหย่านมทำให้เกิดอาการท้องเสียได้ และนี่คือเหตุผล

ช่วงเวลานั้นคือช่วงที่ ท้องเสียหลังหย่านม (post weaning diarrhea หรือ PWD) เกิดขึ้นในสุกร ซึ่งมักเชื่อมโยงกับการเพิ่มจำนวนของจุลินทรีย์ที่ไม่พึงประสงค์ในลำไส้ ความหนาวเย็นและลมโกรกก็มีส่วนเช่นกัน: ลูกสุกรหย่านมที่หนาวจะกินน้อยลงและย่อยได้ไม่ดี ซึ่งเป็นเหตุผลที่อุณหภูมิต่ำเป็นปัจจัยคลาสสิกของท้องเสียหลังหย่านมในลูกสุกร

ท้องเสียหลังหย่านมเป็นโรค: การวินิจฉัยและการดูแลเป็นหน้าที่ของสัตวแพทย์ ผลิตภัณฑ์ของ Linker เป็นสารเสริมและผลิตภัณฑ์เสริมสำหรับอาหารสัตว์และน้ำดื่ม ที่ใช้ภายในโปรแกรมของฟาร์ม สิ่งที่อาหารทำได้คือรวบรวมเงื่อนไขที่ทำให้การย่อยอาหารเริ่มต้นได้ดี นั่นคือเนื้อหาทั้งหมดของ การหย่านมลูกสุกร ทีละเครื่องมือ:

• อาหารที่สัตว์กิน: น่ากิน และสืบต่อกลิ่นของอาหารเลียราง ด้วย สารแต่งกลิ่นและสารให้ความหวาน
• กระเพาะที่เป็นกรดได้: อาหารที่ควบคุมความสามารถในการบัฟเฟอร์ และเพิ่มความเป็นกรดด้วย Linkacid หรือในสุกรด้วย Linkazoic
• โปรตีนที่ไม่ถูกย่อยน้อยลง: โปรตีนที่ย่อยได้ดี ในระดับที่เหมาะกับอายุของลูกสุกร
• พลังงานสำหรับเยื่อบุลำไส้: บิวทิเรตจาก Linkasel หรือ Linkatrib
• แบคทีเรียกรดแลคติกและสารสกัดจากพืช: Linkabiome Linkaflore Linkatan และ Linkalpha
• และนอกเหนือจากอาหาร: น้ำสะอาดที่เข้าถึงได้ตั้งแต่ชั่วโมงแรกในคอก เช่น น้ำที่เพิ่มความเป็นกรดด้วย Linkacid Prime L อุณหภูมิที่เหมาะสม สุขอนามัยของคอก น้ำดื่มช่วยเติมเต็มโปรแกรม: การหย่านมผ่านน้ำดื่ม

กรดบิวทิริกอิสระมีกลิ่นแรงและถูกดูดซึมเร็วมาก: ประเด็นทั้งหมดคือการนำมันไปถึงจุดที่เยื่อบุลำไส้ใช้ประโยชน์ เกลือที่ไม่มีการป้องกัน ไม่ว่าจะเป็นโซเดียมบิวทิเรตหรือแคลเซียมบิวทิเรต จะละลายในกระเพาะ สารเคลือบไขมันชะลอการปลดปล่อยไปยังลำไส้ แต่ทำให้สารออกฤทธิ์เจือจางลง ไตรบิวทิรินซึ่งเป็นเอสเทอร์ ผ่านกระเพาะไปโดยไม่เปลี่ยนสภาพ และปลดปล่อยบิวทิเรตในลำไส้เล็กด้วยการทำงานของไลเปส Linkasel ครอบคลุมกลุ่มเกลือ ส่วน Linkatrib ครอบคลุมไตรบิวทิริน

การเลือกขึ้นอยู่กับส่วนของลำไส้ที่คุณมุ่งเป้า อุณหภูมิการอัดเม็ดของคุณ และต้นทุนต่อหน่วยบิวทิเรตที่นำส่งได้จริง: นั่นคือคำถาม ไตรบิวทิรินเทียบกับโซเดียมบิวทิเรต ซึ่งเราพิจารณาร่วมกับคุณบนสูตรของคุณ

อาหารสองชนิดที่มี pH เท่ากันอาจต้องใช้ปริมาณกรดต่างกันมาก สิ่งที่เป็นตัวตัดสินคือ ความสามารถในการจับกรด ของสูตร: ปริมาณกรดที่ต้องใช้เพื่อลด pH ของอาหารหนึ่งกิโลกรัมลงสู่ pH อ้างอิง

หินปูน ฟอสเฟต และแหล่งโปรตีน ทำให้ค่านี้สูงขึ้น ธัญพืชและไขมันทำให้ค่านี้ต่ำ ดังนั้นอาหารเลียรางที่มีโปรตีนและแร่ธาตุสูงจึงทำให้เป็นกรดได้ยากกว่าอาหารระยะรุ่นที่มีธัญพืชเป็นหลักมาก: สารเพิ่มความเป็นกรดในอัตราเดียวกันไม่ได้ทำงานเท่ากันในทั้งสองสูตร การใช้เกินในอาหารที่มีความสามารถในการบัฟเฟอร์ต่ำเป็นการเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์และอาจกระทบความน่ากิน การใช้น้อยเกินไปในอาหารที่มีความสามารถในการบัฟเฟอร์สูงเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ทำให้สรุปอย่างผิดๆ ว่าสารเพิ่มความเป็นกรดไม่ได้ผล

กรดแต่ละชนิดยังมีพื้นที่ทำงานของตนเอง: กรดฟอร์มิกและกรดฟูมาริกลด pH ได้เร็ว กรดโพรพิโอนิกและกรดบิวทิริกยังคงออกฤทธิ์ต่อไปในทางเดินอาหาร นั่นคือเหตุผลของการใช้สารผสมแทนกรดชนิดเดียว และเป็นเนื้อหาทั้งหมดของ กรดอินทรีย์ในอาหารสัตว์ ทีละชนิด

ส่งสูตรของคุณมาให้เรา: เราจะพิจารณาร่วมกับคุณว่าอะไรทำให้ความสามารถในการบัฟเฟอร์สูงขึ้น และสิ่งนั้นเปลี่ยนการเลือกเกรด Linkacid และอัตราการใช้อย่างไร